بدين وسيله اعلام ميگردد كليه دوستاني كه مايل به تبادل لينك  با سرزمين اريايي هستند ولي به دلايلي با پيغام خطا مواجه ميشوند ميتوانند اقدام به تبادل لوگو با سرزمين اريايي كنند.

 { پيج رنك سرزمين اريايي 3 و ميزان بازديد روزانه  بالايي دارد }

اطلاعات بيشتر در صفحه تبادل لينك موجود است

 كد لوگو در قسمت نظرات همين پست

شهرستان بهشهر از جمله شهرهاي خوش آب و هوا و داراي جاذبه هاي گردشگري استان مازندران است

اين شهرستان از شمال به درياي خزر (خليج گرگان)، از غرب به شهرستان ساري، از جنوب به شهرستان نكا و استان سمنان، و از شرق به شهرستان‌هاي كردكوي و بندرگز در استان گلستان محدود است.

به علت وجود شرايط مساعد در دامنه كوه‌هاي جهان موراي (البرز شرقي)، بهشهر امروزي به عنوان يكي از روستاهاي پيش از تاريخ شكل گرفته است و در طول تاريخ، نام‌هاي مختلفي نظير تميشه، ناميه، خرگوران، پنجهزاره و آسيا بستر داشته است.

اين شهرستان در زمان شاه عباس، اشرف البلاد (اشرف شهرها)، و در دوره پهلوي اول بهشهر نام گرفت. اين شهر در زماني كه مورد توجه شاه عباس صفوي قرار گرفت، دگرگوني‌هاي عمده‌اي در بافت و سيماي آن به وجود آمد.

از جمله مي‌توان به عمارت‌هاي دلگشا، خيابان‌هاي عريض، حمام‌هاي مختلف، حوضچه‌هاي زيبا و آب انبارها اشاره كرد. اين بناها و همچنين آب و هواي و درياچه زيباي آن از عوامل اصلي جذب جهانگردان به استان مازندران و شهرستان بهشهر به حساب مي‌آيند.

از آثار باستاني اين شهرستان مي‌توان به كاخ صفي آباد، باغ و عمارت چهلستون (كاخ شهرداري فعلي و قصر سلطنتي شاه عباس)، سر چشمه عمارت (در حال ويراني) استخر يا درياچه عباس آباد و غارهاي متعدد اشاره كرد.

مجموعه تاريخي عباس آباد در فاصله 9 كيلومتري جنوب شرقي شهرستان بهشهر و در ميان ارتفاعات سلسله جبال البرز و در جنگل‌هاي نيمه انبوه منطقه قرار گرفته است.

اين مجموعه از جمله بناهاي شگفت انگيز دوره شاه عباس صفوي در استان مازندران است. اين مجموعه شامل كوشك داخل آب بندان، حمام، برج آجي، محوطه گلباغ، جاده سنگفرش و ... بوده كه در سال 1021 قمري به دستور شاه عباس اوي ساخته شد.

كوشك داخل آب بندان در زمان احداث داراي بخش تحتاني به صورت چهار طاقي بوده و بر بالاي آن بنايي با مصالح چوبي براي استراحت شاهان صفوي ساخته شده بود.

در بخش زيرين و در ميان چهارطاقي يك ستون قطور آجري قرار گرفته كه داراي سوراخ‌هاي بسيار زياد است. آب با حركت در داخل اين چهارطاقي و با عبور از مجاري باعث ايجاد فوران در طبقه بالا مي‌شد.

در اطراف جاده سنگفرش از شمال به جنوب محوطه و رو به سوي گلباغ، چند برج آجري براي حفاظت مجموعه ساخته شده بود كه در حال حاضر دو برج آجري آن سالم مانده است.

عباس آباد يكي از بزرگترين مجموعه‌هاي فرهنگي - تفريحي استان مازندران است كه سالانه گردشگران داخلي و خارجي زيادي را به خود جذب مي‌كند.

برخي از جاذبه‌هاي گردشگري شهرستان بهشهر عبارتند از:

عمارت باغ شاه، استخر عباس آباد بهشهر، كاخ صفي آباد، بناي تاريخي چشمه عمارت، سيما ي طبيعي و حيات وحش ميانكاله، قلعه پلنگان، بز پل بهشهر، سيكا پل بهشهر، غارهاي هوتو و كمربند، آتشكده كوسان، قلعه شاه نشين آسيابسر، بقعه امير كمال الدين و امير جمال الدين آسيابسر، حسينيه فرحي رستمكلا، بقعه و گورستان تاريخي سفيد چاه، جنگل‌هاي بهشت گمشده گلوگاه، چشمه رز بن و دره پاسند، مجموعه تاريخي گوهر تپه و ... .

عباس‌آباد بهشهر، روستايي است از توابع بخش مركزي شهرستان بهشهر. اين منطقه از جمله مهم‌ترين و بزرگترين باغ‌هاى تاريخى كشور است به‌ طورى كه باستان‌شناسان اين مجموعه را اوج شكوفايى باغ‌سازى در ايران معرفى مى‌‌كنند.

درياچه زيبا، وجود راه هاى دسترسى مناسب و اقامتگاه، آثار باستانى متعلق به دوره صفويه، آب و هواى مطبوع و دل انگيز جنگلى از جمله امتيازاتى است كه موجب شده اين منطقه به يكى از مهم‌ترين قطب‌هاى گردشگرى مازندران‌تبديل شود.

مجموعه عباس‌آباد به دستور شاه عباس اول صفوى در سال‌ 1020 و 1021 قمري ساخته شده است و در حال حاضر مهم‌ترين باغ غير كويرى ايران محسوب مى‌شود. در آن زمان به دستور شاه عباس صفوى اراضى اين منطقه كه خرگوران نام داشت خريدارى و شهرى تحت عنوان اشرف البلاد ساخته شد كه اقامتگاه شاه عباس اول در مازندران بود. وي هرگاه به مازندران مى‌آمد اشرف را به ديگر نقاط آن ترجيح مى‌داد.

اين منطقه بعدها به بهشهر تغيير نام يافت و بهشهر امروزى، شهرى زيبا و جذاب و سرسبز است كه آثار طبيعى و تاريخى فراوانى دارد و به يكي از قطب‌هاي گردشگري استان مازندران تبديل شده است.

استخر عباس‌آباد به وسعت تقريبى 10 هكتار در ميان جنگل و به صورت سد محكمى در بين 2 كوه بلند بنا شده كه قدمت آن به 370 سال قبل برمى‌گردد. در مركز مخزن استخر، سدى ساخته شده كه از 8 ستون در اطراف و يك ستون مشبك در مركز شكل گرفته كه ستون مشبك مانند صافى آب عمل مى‌كند و به يك كانال آب يك تا يك و نيم مترى راه دارد.

اين كانال به قسمت مركزى مرتبط است و از زير ديواره سد عبور داده مى‌شود تا در فاصله 150 مترى پايين دست سد از زير زمين به سطح بيايد. بنابراين، هنگام وجود بيشترين مقدار آب در سد، نيازى به تخليه آب از طريق دريچه نيست، بلكه از طريق همين سيستم مكش، آب تخليه مى‌شود.

اين سد را جهت جمع‌آورى آب‌هاى زمستانى به‌وجود آورده‌اند و امروزه آب جمع شده در پشت سد در تابستان مقدار زيادى از اراضى برنج كارى را مشروب مى‌سازد.

در وسط استخر در ميان آب عمارتى قرار دارد كه هنوز پابرجاست و در اطراف آن ابنيه زيادى وجود داشته كه متأسفانه ديگر اثرى از آن‌ها نيست.

حجم آب استخر در فصول مختلف سال تغيير مى‌كند تا حدى كه در برخى از فصول، عمارت داخل استخر كاملاً به زير آب فرو رفته و در برخى زمان‌ها و در حالت كم آبى كه عموماً فصل تابستان است كاملاً هويدا مى‌شود.

با اين حال و در كمال شگفتى با وجود اين همه تغييرات كه به‌صورت متوالى تكرار مى‌شود اين بنا همچنان به طور مستحكم پا بر جا مانده تا حيرت بازديد كنندگان را برانگيزد.

كاخ صفي آباد در جنوب غرب شهر بهشهر و در بالاي ارتفاعات منتهي به دشت قرار دارد. اين كاخ در زمان شاه صفي؛ نوه شاه عباس توسعه پيدا. اين كاخ در ميان باغي زيبا به صورت بنايي مربع شكل كه داراي ابعاد 25 در 25 متر بوده و در دو طبقه ساخته شد.

ورودي كاخ در سمت شمالي قرار داشته كه با عبور از پنج پله امكان دسترسي به داخل طبقه اول كاخ وجود دارد . طبقه اول داراي اتاق‌هاي متعدد بوده كه از طريق راهرو و هشتي امكان دسترسي به داخل آن وجود دارد.

مصالح به كار رفته در اين كاخ عمدتا سنگ، آجر و گچ است. اين كاخ در زمان حمله افغان‌ها آسيب ديد و در زمان نادر شاه مرمت و بازسازي شد .اين بنا در زمان قاجاريه نيز مورد مرمت قرار گرفت.

همچنين امامزاده عباس، خانه كلبادي، گورستان سفيد چاه، كاخ صفي آباد، عمارت و باغ صفوي بهشهر از مهمترين آثار فرهنگي اين خطه از استان به شمار مي‌رود.

چشمه عمارت از جمله ديدني هاي شهرستان بهشهر است و مربوط به دوره صفوي مي‌باشد. اين اثر در سال ۱۳۵۲ توسط وزارت فرهنگ و هنر با شمارهٔ ۹۴۸ در فهرست آثار ملي ايران به ثبت رسيد.

قلعه سِب كه از جمله آثار دوره قاجاريه به حساب مي‌آيد، در استان سيستان و بلوچستان، شهرستان سراوان، بخش سِب و سوران و روستاي سِب قرار دارد

روستاي سِب كه نام قلعه برگرفته از آن است، در 10 كيلومتري جنوب شرقي سوران و 45 كيلومتري جنوب غربي شهرستان سراوان واقع است. سِب در لغت نامه دهخدا به معني محل چشمه ساران فراوان ياد شده است.

در اين قلعه تا سال 1344 طوايف باركزايي و ميرمرادزهي در آن ساكن بودند و سپس متروكه شد. قلعه سِب در دو طبقه ساخته شده بود و ديوار آن بيش از 30 متر ارتفاع و حدود 7 متر عرض دارد.

قسمت شاه نشين با ارتفاع بيشتري، در بالاي قلعه قرار گرفته و گفته مي‌شود در حصار آن 14 برج و در ارگ آن 4 برج وجود داشته و در زمان جنگ از بين رفته است.

وجود درز انبساط در ساختمان اصلي قلعه و دسترسي به آب چاه در طبقه فوقاني و وجود لوله‌هاي سفالي هدايت‌كننده آب و مصالح به كار رفته در آن از قبيل خشت و كاه‌گل و چوب درخت خرما و درهاي منبت‌كاري و شاه نشين از مشخصات ويژه اين مجموعه است.

اين قلعه از زيباترين و سالم‌ترين قلاعي است كه از دوران اسلامي در استان سيستان و بلوچستان، باقي مانده است.

قلعه سب روي صفحه‌اي سنگي يا صخره‌اي طبيعي و كم ارتفاع با مصالح عمدتا خشت خام و گل در بخش سب و سوران كه يكي از بخش‌هاي مهم شهـرستان مـرزي سـراوان مي‌باشد، بنا شده.

معماري اين بنا به گونه‌اي است كه با افزايش ارتفاع بنا از حجم آن كاسته مي‌شود و اين امر باعث ايستايي بيشتر بنا و جلوگيري از رانش ديوارهاي قطور و مرتفع آن مي‌شود. پهناي اصلي قلعه با 23 متر ارتفاع به صورت مستطيل 36 متر در 25 متر مربع در دو طبقه ساخته شده است.

معماران چيره دست محلي با بهره‌گيري از تجربه خود براي احداث قلعه، تخم گياهي به نام «توتري» را با گِل مخلوط كرده و ملاطي چسبناك مي‌ساختند كه وقتي خشك مي‌شد، شديدترين رگبارها و باران‌هاي فصلي بلوچستان نيز تـوانايي شستن آن را نداشت.

حصار قلعه سِب با سه متر ارتفاع 48 متر در 74 متر مربع به شكل مستطيل دور تا دور قلعه را فراگرفته است. ورود به قلعه تنها از طريق پلكان جنوب شرقي آن امكان پذير است.

براي دسترسي ساكنان قلعه به آب شيرين، چاهي در دل صخره و حياط مركزي آن حفر شده است. اين قلعه در مجموع 10 اتاق كوچك و بزرگ دارد كه در اطراف حياط مركزي جاي گرفته‌اند.

قلعه سِب در سال 1375 توسط سازمان ميراث فرهنگي و گردشگري با شماره 1751 در فهرست آثار ملي ايران به ثبت رسيد.